Filos Colums

Even opnieuw beginnen

Even opnieuw beginnen of terug naar de wortels

Denken over management en organisatie is iets van de laatste anderhalve eeuw, daarvoor werd daar niet systematisch over nagedacht. Er werd wel uitgebreid nagedacht over staatsvormen, politiek en bestuur. Gelukkig kan dat vaak één op één vergeleken worden. Soms krijg ik het gevoel dat er niets nieuws onder de zon is. Met al de op handen zijnde bezuinigen en het zoeken naar kostenbesparingen vraag ik me wel eens af of de oude filosofen gekend zijn. En dan is met name Machiavelli heel bruikbaar. Niet vanwege zijn ‘doel heiligt de middelen’ of andere ‘politieke spelletjes’ maar door zijn analyse van mens en maatschappij. Hij komt tot twee belangrijke uitgangspunten: wetten en regels moeten passen bij de aard en het bestaansrecht van het land en zo nu en dan moet het geheel weer worden terug gevoerd op dat waarvoor het ooit begonnen is. Daar zou ik graag nog aan toe willen voegen dat een stukje rechtsgeschiedenis niet onhandig is, om te weten waarom een wet ooit in het leven geroepen is.

Met deze gedachten in de hand is het volgens mij helemaal niet zo moeilijk om na te denken over minder geld uit geven. Hier heb je geen kaasschaaf bij nodig en ook niet zoiets als ‘hetzelfde doen met minder mensen’, maar heel basaal analyseren, wat hebben en waartoe is het destijds in het leven geroepen en wat is daarvan nu nog nodig. Kortom gewoon even opnieuw beginnen, even terug naar de wortels van het ‘systeem’. Hierbij hoort dan ook de vraag of die wortels, die oorsprong nog past bij deze tijd en daaruit volgt dan ook gelijk, zijn er geen andere afspraken en regels die beter zijn en passen de oude nog wel.

Overigens gaat dit denk ik niet alleen op voor politiek of voor organisaties, het geldt ook voor sociale contacten, relaties en ons persoonlijk welbevinden. Zo nu en dan is het goed om dat even terug te voeren naar de wortels, om even te onderzoeken wat de grond van het bestaan ervan is of de kern van het samenzijn. Uiteraard kun je dan constateren dat er sprake is van drastische wijzigingen, maar dan moet er ook even naar de, laat ik het maar afspraken noemen, worden gekeken, passen die nog bij de nieuwe situatie.

Dat klinkt natuurlijk erg rationeel en het veronderstelt wel dat afscheid durven te nemen van dat wat vertrouwd is maar ook niet past of zelfs contraproductief blijft te zijn. En afscheid nemen doet zeer. Meestal hebben we voor de destructie van systemen dus één of andere vorm van vernietiging nodig, voor een land betekent dat oorlog en in de persoonlijke sfeer is dat nu eens ruzie en dan eens wat we uit elkaar groeien noemen. Kortom destructieve fenomenen. We lijken het lot maar zelden in de hand te nemen, zo lijkt het.

Toch is het die vernietiging de we nodig hebben om alles wat er niet toe doet, wat eigenlijk niet past of zelfs contra-productief is, te beëindigen. Al is het alleen maar de afspraak die beëindigd moet worden. En er is in het menselijk bestaan al heel wat vernietigd; anders leefden we nog steeds zoals de Grieken en de Romeinen. Gek genoeg valt het ons toch altijd zwaar om iets af te breken, kijk maar eens naar oude gebouwen, bruggen, etc. vaak gaat het gepaard met veel weerstand, tenzij er algemene overeenstemming over bestaat dat er sprake is van een gevaarlijke of een lelijke situatie. Wanneer regels worden gewijzigd dan moet er altijd rekening gehouden worden met verkregen rechten en relaties sudderen niet zelden eindeloos door. Ook aangaande het eigen bestaan is het vaak niet eenvoudig om van gewoonte af te wijken en het roer om te gooien omdat het niet meer past, omdat de persoonlijke ontwikkeling een ander mens van je heeft gemaakt voor wie andere waarden en doelen belangrijk zijn geworden.

Even opnieuw beginnen, even terug naar de wortels, en bij dat laatste niet vergeten om af toe wat te mesten, en wel op twee manieren: Het oude eruit en nieuwe voedingsstoffen toevoegen, wat schoffelen om onkruid te wieden en zuurstof toe te voegen. Terug naar de wortels om te blijven bloeien en daarvoor is het ook nodig dat de herfst zorgt voor het afsterven van het oude, de winter voor de nodige rust, de lente voor de groei zodat de zomer in vol ornaat haar schoonheid kan tonen.
blog comments powered by Disqus

We plaatsen cookies, zo min mogelijk en geanonimiseerd.

Aristeia maakt dit mogelijk